مردي، اسب اصيل و بسيار زيبايي داشت كه توجه هر بيننده‌اي را به خود جلب مي‌كرد. همه آرزوي داشتن آن را داشتند.
باديه‌نشين ثروتمندي پيشنهاد كرد كه اسب را با دو شتر معاوضه كند، اما مرد موافقت نكرد.
حتي حاضر نبود اسب خود را با تمامي شترهاي مرد باديه‌نشين تعويض كند.
باديه‌نشين با خود فكر كرد: حالا كه او حاضر نيست اسب خود را با تمام دارايي من معاوضه كند، بايد به فكر حيله‌اي باشم.
روزي خود را به شكل يك گدا درآورد و در حالي كه تظاهر به بيماري مي‌كرد، در حاشيه جاده‌اي دراز كشيد.
او مي‌دانست كه مرد با اسب خود از آنجا عبور مي‌كند. همين اتفاق هم افتاد.
مرد با ديدن آن گداي رنجور، سرشار از همدردي، از اسب خود پياده شد به طرف مرد بيمار و فقير رفت و پيشنهاد كرد كه او را نزديك پزشك ببرد. مرد گدا ناله‌كنان جواب داد: من فقيرتر از آن هستم كه بتوانم راه بروم.
روزهاست كه چيزي نخورده‌ام و نمي‌توانم از جا بلند شوم. ديگر قدرت ندارم. 
مرد به او كمك كرد كه سوار اسب شود. به محض اينكه مرد گدا روي زين نشست، پاهاي خود را به پهلوهاي اسب زد و به سرعت دور شد.
مرد متوجه شد كه گول باديه‌نشين را خورده است. فرياد زد: صبر كن! مي‌خواهم چيزي به تو بگويم. باديه‌نشين كه كنجكاو شده بود، كمي دورتر ايستاد.

مرد گفت: تو اسب مرا دزديدي، ديگر كاري از دست من برنمي‌آيد، اما فقط كمي وجدان داشته باش و يك خواهش مرا برآورده كن:
«براي هيچ كس تعريف نكن كه چگونه مرا گول زدي.»
باديه‌نشين تمسخركنان فرياد زد: چرا بايد اين كار را انجام دهم؟!
مرد گفت: چون ممكن است، زماني بيمار درمانده‌اي كنار جاده‌اي افتاده باشد. اگر همه اين جريان را بشنوند، ديگر كسي به او كمك نخواهد كرد.
باديه‌نشين شرمنده شد. بازگشت و بدون اينكه حرفي بزند، اسب اصيل را به صاحب واقعي آن پس داد.